دانشگاه تهران فقط بصورت سهمیه آزاد و شاهد محقق دکتری پذیرفت و هیچ گونه سهمیه ممتاز و بورسیه و هیات علمی پذیرش نداشت. نکته جالب دلیل این کار می باشد. در اسامی قبولی اولیه که از آموزش دانشگاه به دانشکده ارسال گردیده بود، پنج نفر سهمیه آزاد و یک نفر سهمیه شاهد و حدود ده نفر سهمیه بورسیه اعلام شده بود. (دو نفر هم بعدا سهمیه دانشجویان ممتاز که اضافه بر پذیرش می باشد به منظور مصاحبه اعلام گردید.) تعداد زیاد معرفی شدگان بورسیه برای اولین بار نه تنها در دانشگاه تهران، بلکه در آموزش عالی کل ایران و شاید جهان! بی سابقه بود و در نامه معرفی آنان تاریخی ذکر گردیده بود تا با آوردن بورس به سر کلاس راهی شوند! خوشبختانه با برخورد صحیح ریاست دانشکده معماری، تعداد دانشجویان از تعداد صندلی های کلاس بیشتر نگردید! ولی این برخورد یکسان سبب از بین رفتن حق سایرین و عدم پذیرش در سهمه هیات علمی و دانشجویان ممتاز معرفی شده را هم پدید آورد و بدیل اینکه خدای ناکرده بهانه ای به دست بورسیه ها نیافتد، از دو نفر دانشجو ممتاز هم مصاحبه به میان نیامد!